ich dwoje

poprzez zastawki serca

widoczni na wylot

z profilu

oprawieni w ból jak w złoto

patrzą powieszeni

na astralnym gwoździu



noc jak ściana

za nimi

wszechświat z obojętnymi 

oczyma gwiazd

i tylko oni - samotni

w odrapanym oknie

ziemskiej ulicy



a mówili że nie ma miłości

kłamali że miłość umarła

w sanatorium śpiewającym karbolem

na bardzo ludzką gruźlicę



tymczasem

wysoko pod dachem

okno

z doniczką pelargonii

obrodziło czerwono

miłość - posypała się płatkami

w dół